۱۴۰۳/۲/۲۹
Search
Close this search box.

قرارداد هوشمند چیست؟ معرفی Smart Contract و بررسی کاربرد های آن

قرارداد هوشمند Smart Contract

در سال ۱۹۹۶ یک کارشناس علوم کامپیوتر و رمزنگاری به نام نیک سزابو (Nick Szabo)،‌ ایده اولیه قرارداد هوشمند (Smart Contract) را مطرح کرد. سزابو پس از چندین سال فعالیت بر روی این ایده، نسخه‌های مختلفی از آن را منتشر کرد. اما این قراردادها در آن سال‌‌ها چندان مورد توجه قرار نگرفت. در سال ۲۰۰۹ با معرفی بیت کوین و شبکه بلاکچین، فضای مناسبی برای ارائه و معرفی قرارداد هوشمند ایجاد شد. امروزه این قراردادها کم‌وبیش به معاملات تجاری و اقتصادی راه پیدا کردند و افراد بسیار در جهان با آن‌ها آشنا هستند. این قراردادها مانند برنامه‌های کامپیوتری کدنویسی و در بستر بلاکچین، با توجه به الگوریتم‌های این شبکه اجرا می‌شوند.

قرارداد هوشمند کد یا برنامه‌ای است که در صورت تحقق شرایطی خاص، به‌طور خودکار و بدون نیاز به واسطه دستوراتی را اجرا می‌کند.

تصور کنید در خیابان هستید و می‌خواهید تاکسی سوار شوید. از تاکسیِ اینترنتی خودرو درخواست می‌کنید و ماشینِ خودرانی (بدون راننده) سوارتان می‌کند. تاکسی به پمپ‌بنزین می‌رود و هزینه سوخت را هم از ارز دیجیتالی که از مسافرهای قبلی دریافت کرده است، پرداخت می‌کند.

سپس شما را به مقصدتان می‌رساند و کرایه سفرتان هم از کیف پولتان با ارزهای دیجیتال پرداخت می‌شود. قبل از آن، ماشین به‌طور خودکار هزینه بیمه سالیانه و بدهی ماهانه مالک خود را هم می‌پردازد و بعد از اینکه پیاده‌تان می‌کند، به تعمیرگاه می‌رود تا عیب‌های احتمالی را هم برطرف کند.

شاید فکر کنید این‌ها صحنه‌ای از فیلمی علمی‌تخیلی هستند؛ اما این آینده جهان است. قراردادهای هوشمند می‌توانند در چنین آینده‌ای نقش اساسی داشته باشند.

در این مقاله، بدون واردشدن به مفاهیم فنی و پیچیده، قراردادهای هوشمند را با بیانی ساده توضیح می‌دهم و با ارائه مثال‌های معتدد، درباره کاربردهایش می‌گویم. همچنین، ریسک‌ها و چالش‌های این فناوری را بررسی می‌کنم. با من تا پایان این مقاله همراه باشید.

مفهوم قرارداد هوشمند چیست؟

قرارداد هوشمند

قرارداد هوشمند یا اسمارت کانترکت (smart contract) توافقی است بین دو شخص یا نهاد در قالب کدهای رایانه‌ای که برای اجرای خودکار برنامه‌ریزی شده است. این ایده در دهه ۱۹۹۰ توسط نیک سابو، یکی از پیشگامان علوم کامپیوتر مدرن پیشنهاد شد. قرار داد هوشمند تحت شرایط و ضوابط خاص یک پروتکل بدون واسط اداره می‌شود و بندهای قرارداد از طریق بلاکچین که یک دفتر کل توزیع شده‌ و غیرمتمرکز است ذخیره و اجرا می‌شود.

ازآنجاکه بلاکچین‌های باز مانند اتریوم امنیت بالایی دارند و به‌راحتی دستکاری نمی‌شوند، قراردادهای هوشمند اکنون به یک نوآوریِ انقلابی تبدیل شده‌اند که می‌توانند افراد را از اعتمادکردن به واسطه‌ها بی‌نیاز کنند یا حداقل نقش اعتماد کورکورانه را کمرنگ‌تر کنند.

جذابیت اصلی قرارداد هوشمند آنجاست که وقتی اجرا می‌شود، حتی خود توسعه‌دهنده هم نمی‌تواند مانع اجرای آن شود؛ مگر آنکه پیش از اجرا، فکر آن را کرده باشد.

جذابیت دیگر قرارداد هوشمند روی بلاکچین‌های عمومی این است که بررسی کد آن برای همه آزاد است و همه می‌توانند از پشت‌پرده کدها باخبر شوند.

برای درک بهتر قرارداد هوشمند، ابتدا بیایید قراردادهای معمولی را مرور کنیم:

قرارداد معمولی چیست؟

در زندگی روزمره با قراردادها زیاد سروکار داریم.

در حقیقت، یک قرارداد، توافقی است بین دو یا چند شخص که آن‌ها را به چیزی در آینده متعهد می‌‌کند.

مثلاً محمد برای استفاده از خانه علی هر ماه به او مبلغی پرداخت می‌کند که به آن «قرارداد اجاره» هم می‌گویند. یا رضا تضمین می‌کند که در ازای گرفتن مبلغی پول، خسارت‌های احتمالی ماشین سعید در تصادفات را پرداخت کند که به آن «قرارداد بیمه» هم می‌گویند.

کدهای کامپیوتری هم می‌توانند نوعی قرارداد باشند؛ اما از نوع دیجیتالی.

به‌عنوان نمونه، وقتی از اینترنت فایلی خریداری می‌کنید، در پشت صحنه کدهایی وجود دارند که برای آن‌ها تعریف شده است: «اگر کاربر پول را پرداخت کرد و مبلغش کافی بود، لینک دانلود فایل را به او نمایش بده؛ در غیر این صورت پیغام خطا نمایش بده.»

برای اجرای قراردادهای عادی نیاز به واسطه‌هایی داریم که مجبور هستیم به آن‌ها اعتماد کنیم. این واسطه‌ها می‌توانند سرورهای متمرکز کامپیوتری باشند یا بانک‌ها و دولت‌ها و دفترخانه‌ها.

یک مثال برای قرارداد هوشمند

حتماً تا به حال در سطح شهر دستگاه‌های خودکار فروش آب‌میوه را دیده‌اید. در این دستگاه خبری از فروشنده به‌عنوان واسطه‌ی بین کارخانه و خریدار نیست. شما محصول موردنظر خود را انتخاب می‌کنید، پول را وارد یک دستگاه تمام اتوماتیک می‌کنید و دستگاه با توجه به برنامه‌ای که برای آن مشخص شده، محصول را در اختیار شما قرار می‌دهد. قرارداد هوشمند نیز تقریباً به این شکل کار می‌کند. در این قراردادها خریدار بدون نیاز به واسطه مبلغی که برای معامله نیاز است وارد حساب بلاکچین خود می‌کند؛ سپس این مبلغ با توجه به مفاد قرارداد به حساب طرف دیگر معامله واریز می‌شود.

تفاوت قرارداد هوشمند با قرارداد سنتی

Smart Contract

در قراردادهای سنتی که در حال حاضر در جهان رایج هستند، همیشه یک واسطه برای تنظیم قرارداد نیاز است. این واسطه یا شخص سوم برای تنظیم قرارداد مبلغی را نیز به عنوان کمیسیون دریافت می‌کند. قراردادهای سنتی امکان تغییر یا حذف دارند. هر یک از طرفین معامله می‌تواند به زبانی ساده زیر قولش بزند و همچنین امکان تقلب در این قراردادها همیشه وجود دارد.

اما قراردادهای هوشمند نیاز به واسطه ندارند و مانند سایر تراکنش‌های ارز دیجیتال که در بستر بلاکچین انجام می‌شوند، به صورت همتا به همتا (P2P) میان طرفین معامله انجام می‌گیرد. همچنین غیر قابل تغییر بودن مفاد و شرایط قرارداد پس از تنظیم و انتشار آن، عملاً امکان فسخ یک طرفه و تقلب را از بین برده است.

چیزی که قرارداد هوشمند را از قراردادهای عادی متمایز می‌کند، استفاده از فناوری بلاکچین است.

به‌عبارت دیگر، قرارداد هوشمند کدی است که روی بلاکچین فعال می‌شود تا بدون نیاز به واسطه‌ها، شرایط توافقنامه‌ای را بین دو طرف بررسی و اجرا کند.

زمانی که قرارداد هوشمندی روی یک بلاک چینِ آزاد مثل اتریوم اجرا شود، دیگر متوقف نمی‌شود و هیچ‌کس نمی‌تواند جلوی اجرای آن را بگیرد؛ مگر اینکه از قبل در کد دستوراتی برای جلوگیری از عملیات‌ها اعمال شده باشد.

با قراردادهای هوشمند می‌شود برنامه‌ها و پروژه‌هایی را توسعه داد که بدون هیچ‌گونه واسطه‌ و از کارافتادگی تا ابد به کار خود ادامه دهند. به این برنامه‌ها برنامه‌های غیرمتمرکز (Dapp) هم می‌گویند.

اجزای قرارداد هوشمند چیست؟

قرارداد هوشمند

هر smart contract از پنج رکن اساسی تشکیل شده که عبارتند از:

۱. امضا کنندگان: هر یک از طرفین اسمارت کانترکت از طریق امضای دیجیتال اعلام می‌کنند که قرارداد مورد تایید آن‌هاست.

۲. موضوع قرارداد: قراردادهای هوشمند باید دسترسی سریع به موضوع قرارداد داشته باشند. برای مثال، اگر در معامله قرار است به ازای مبلغی یکی از طرفین فایلی را دریافت کند؛ قرارداد باید به این فایل دسترسی داشته باشد.

۳. شرایط قرارداد: شرایط و ضوابط قرارداد هوشمند به زبان برنامه‌نویسی سالیدیتی نوشته می‌شود. این شرایط متناسب با فضای قرارداد نوشته شده و شامل تمام مواردی است که طرفین باید آن‌ها را رعایت کنند (قوانین، خسارات، تخفیف‌‌ها و …).

۴. اوراکل: سیستمی که قرار است اطلاعات خارج از بلاکچین را به قرارداد ارائه دهد. برای مثال، اگر موضوع قرارداد در رابطه با نفت است، یک سایت برای بررسی قیمت روزانه نفت در قرارداد تعریف می‌شود.

۵. پلتفرم اختصاصی: این قراردادها ابتدا در یک سیستم اختصاصی منتشر شده و میان کاربران آن توزیع می‌شوند. پس از آن نیاز به یک پلتفرم رسمی مانند بلاکچین اتریوم دارند تا اجرا شوند.

محیط قرارداد هوشمند

Smart Contract

محیط قرارداد هوشمند مهم‌ترین رکن اجرای آن است. محیطی که این قراردادها در بستر آن‌ها منتشر می‌شوند، در وهله‌ی اول باید از سیستم رمزنگاری داده‌ها پشتیبانی کند تا طرفین قرارداد بتوانند از طریق کدهای رمزنگاری شده، قرارداد را اجرا و تایید کنند. این سیستم رمزنگاری در شبکه‌ کرپیتوکارنسی‌ مورد استفاده قرار می‌گیرد.

همچنین شبکه‌ای که قرارداد هوشمند مبتنی بر آن است، باید غیرمتمرکز، بدون حضور نهاد مرکزی و به‌‌طور خودکار فعالیت کند تا طرفین بتوانند به آن اعتماد کنند. همچنین داده‌ها باید در این شبکه شفاف و برای همه قابل رویت باشد. با توجه به ویژگی‌هایی که محیط قرارداد هوشمند باید داشته باشد، بلاکچین بهترین فضا برای اجرای این نوع قراردادها است.

در آخر این‌که بستر قرارداد هوشمند باید کاملاً قابل اطمینان باشد. این سیستم‌‌ها باید دارای گواهی SSL و HTTPS باشند. همچنین باید سایر پروتکل‌هایی که برای افزایش امنیت بلاکچین در آن‌ها اجرا شود تا شبکه کاملاً امن و مورد اطمینان طرفین قرارداد باشد.

قرارداد هوشمند چگونه اجرا می‌شود؟

قرارداد هوشمند

کدهای قرارداد هوشمند پس از نوشتن از طریق یک کلاینت (نرم‌افزاری که ما را به بلاکچین متصل می‌کند)، بر بستر بلاکچین منتشر می‌شود. نودهای بلاکچین (کاربران)، برای تعامل با این قرارداد باید یک تراکنش با آن انجام دهند. اما اگر آن‌ها فقط قصد بررسی و تایید قرارداد را داشته باشند، نیاز به انجام تراکنش نیست. نودها با استفاده از ماشین مجازی (فضایی برای اجرای قرارداد هوشمند) و ورودی دریافت شده، قرارداد را بر روی سیستم خود اجرا و اگر کارمزد آن مناسب باشد، قرارداد را تایید می‌کنند.

قبل از هر چیز بگویم که به‌عنوان کاربر، برای استفاده از قراردادهای هوشمند نیاز نیست که بدانید دقیقاً چطور کار می‌کنند؛ همان طور که برای استفاده از اینترنت نیاز نیست بدانید که شبکه جهانی وب چطور کار می‌کند.

با این حال، روش کار قراردادهای هوشمند مشابه با کار دستگاه‌های فروش خودکار است که در مترو و امکان عمومی آن‌ها را می‌بینیم.

به‌عنوان مثال، وقتی می‌خواهید از این دستگاه‌ها نوشابه‌ بخرید، پول را به دستگاه می‌دهید و دستگاه به‌صورت خودکار پول را پردازش می‌کند و نوشابه را تحویل می‌دهد؛ بدون اینکه پای واسطه‌ای در میان باشد.

برای اجرای قرارداد هوشمند روی بلاکچین به‌طور کل گام‌های زیر طی می‌شود:

۱. شرایط به‌طور کد نوشته می‌شود و روی بلاکچین ذخیره می‌شود.

۲. وقتی شرایط موجود در کد برآورده شد، دستورات به‌طور خودکار اجرا می‌شود.

۳. نتیجه اجرای قرارداد روی بلاکچین ذخیره می‌شود.

مزایای قرارداد هوشمند

Smart Contract

حذف واسطه‌ها: اصلی‌ترین ویژگی اسمارت کانترکت، خود مختار بودن آن است. تنظیم و اجرای آن‌ها احتیاج به واسطه ندارد و فقط طرفین قرارداد در آن دخیل‌اند.

قابل اعتماد بودن: استفاده از سیستم رمزنگاری و اجرای در یک بستر غیرمتمرکز و توزیع شده،‌ احتمال تقلب، گم شدن و فسخ یک طرفه قرارداد را از بین برده است.

امنیت: سیستم رمزنگاری احتمال هک شدن قرارداد و سرقت داده‌های آن‌ را از بین می‌برد.

کاهش هزینه‌ها: با استفاده از قرارداد هوشمند برای انجام معاملات دیگر نیازی به پرداخت هزینه به دفاتر اسناد رسمی،‌ بنگاه‌های معاملات ملکی و هر نوع واسطه‌ی دیگر نخواهد بود.

تنوع: طیف گسترده‌ای از قراردادهای هوشمند قابل اجرا هستند و می‌توان با توجه به نوع معامله یکی از آن‌ها را انتخاب کرد.

کارآمد بودن: قراردادهای هوشمند بر روی کاغذ نوشته نمی‌شوند و جابه‌جایی، انتقال و ارسال آن‌ها بسیار آسان‌تر از قراردادهای سنتی است. همچنین نیازی نیست هر دو طرف قرارداد برای امضا در یک مکان حضور داشته باشند. این ویژگی آن‌ها را کارآمدتر می‌کند و موجب صرفه‌جویی در زمان می‌شود.

معایب قراردادهای هوشمند

خطای انسانی: کدنویسی قراردادهای هوشمند توسط برنامه‌نویسان صورت می‌گیرد. به‌دلیل انجام این فرایند توسط انسان، امکان خطا در آن همیشه وجود دارد. قبل‌تر اشاره کردیم که قرارداد هوشمند مانند سایر فعالیت‌های مبتنی بر بلاکچین، غیر‌قابل تغییر است و اگر چنین خطایی صورت بگیرد، امکان اصلاح آن وجود ندارد و مشکلات جدی در مسیر اجرای قرارداد ایجاد خواهد شد.

رسمی نبودن: هنوز هیچ دولت یا نهاد قانونی، قراردادهای هوشمند را به رسمیت نمی‌شناسند و از آن‌‌ها برای مبادلات تجاری استفاده نمی‌کند. به‌همین دلیل، هنوز موضع نهادهای رسمی در رابطه با این فناوری مشخص نیست و ممکن است با ورود آن‌ها به این مبحث قوانین جدیدی در این زمینه وضع شود که خوشایند همه نباشد.

هزینه‌های بالای تنظیم: یک برنامه‌نویس مبتدی نمی‌تواند smart contract تنظیم کند. برای این کار باید به سراغ افراد مسلط به کدنویسی، قوانین و ساختار بلاکچین رفت.

مشکلات اوراکل‌ها: منابعی که هر اوراکل به آن استناد می‌کند متمرکز است. بنابراین ممکن است در قراردادهای بزرگ یکی از طرفین این سیستم را هک کند و اطلاعات آن را بر اساس منافع خود در مفاد قرارداد، تغییر دهد.

کاهش حریم خصوصی: می‌دانیم که اطلاعات در بلاکچین بین تمام نودهای شبکه (کاربران) توزیع می‌شود. شاید انتشار مفاد قرارداد برای تمام اعضای شبکه، امنیت آن را بالا ببرد، اما حریم خصوصی طرفین را تحت الشعاع قرار خواهد داد.

کاربرد قرارداد هوشمند

Smart Contract

مهم‌ترین ویژگی قراردادهای هوشمند این است که قابلیت اجرایی کردن تمام فعالیت‌ها در فضای دیجیتال را دارند، البته این تنها در صورتی امکانپذیر است که بتوان آن فعالیت را به صورت دیجیتالی مشخص کرد. به همین دلیل کاربردهای قراردادهای هوشمند بسیار متنوع است. امروزه از smart contract در صنعت بیمه، بنگاه‌های معاملاتی، خرید ارز دیجیتال، ماشین‌های خود‌ران، انتخابات‌ و رأی‌گیری، علوم پزشکی و درمانی،‌ مالکیت معنوی (قوانین کپی‌رایت)،‌ قراردادهای تجاری و اقتصادی میان دولت‌ها و بسیاری دیگر که ممکن است تاکنون به آنها پی نبرده باشیم، استفاده می‌شود. 

در حالت کلی می‌توان کاربردهای اسمارت کانترکت را به صورت زیر دسته‌بندی کرد:

دیفای: دیفای یا امور مالی غیرمتمرکز مهم‌ترین کاربرد قرار داد هوشمند است. منظور از دیفای تمامی فعالیت‌های مالی مثل وام‌دهی، وام‌گیری و صرافی‌ ارز دیجیتال است.

ایجاد توکن جدید: ایجاد توکن‌های ارز دیجیتال یکی دیگر از کاربردهای مهم قراردادهای هوشمند است. توکن‌های ارز دیجیتال با استفاده از قراردادهای هوشمند خود پروژه ساخته می‌شوند و در همان پروژه مشخص می‌شود که کاربرد توکن‌های ایجاد شده چیست.

 اتوماسیون: خودکارسازی یا اتوماسیون با استفاده از قراردادهای هوشمند کاربرد بسیار زیادی دارد. به عنوان مثال دولت‌ها از این قابلیت می‌توانند برای ثبت اسناد مربوط به املاک، خودرو و سایر دارایی‌ها بدون نیاز به نیروی انسانی کمک بگیرند.

انتخابات: نتایج رأی‌گیری در بلاک چین ثبت می‌شود و در میان اعضای شبکه توزیع می‌شود. تمام داده‌ها شفاف، رمزنگاری‌شده و ناشناس هستند. این روش از دستکاری یا تقلب در انتخابات جلوگیری می‌کند.

اگرچه هنوز نمونه‌ای بزرگ از انتخابات بلاکچینی را ندیده‌ایم؛ اما کارشناسان همیشه از انتخابات آزاد به‌عنوان یکی از کاربردهای بلاکچین و البته قراردادهای هوشمند یاد می‌کنند.

مدیریت زنجیره تأمین: از قراردادهای هوشمند می‌شود برای رهگیری جابه‌جایی کالا در زنجیره تأمین بهره برد. به‌عنوان مثال، قرارداد هوشمند می‌تواند به‌طور خودکار وضعیت تحویل محموله‌‌ای را بررسی کند و اگر مثلاً محموله به مقصد رسید، به‌طور خودکار این فرایند را ثبت کند.

استفاده از قرارداد هوشمند در زنجیره تأمین، اعتماد را هم در میان مصرف‌کنندگان و هم در میان کسب‌وکارها تقویت می‌کند.

احراز هویت: احراز هویت متمرکز مدت‌هاست که چالش اصلی دنیای اینترنت است. نبود حفاظت از اطلاعات هویتی کاربران و نقض حریم‌خصوصی ازجمله مشکلات روش سنتی احراز هویت است. قرارداد هوشمند می‌تواند با احراز هویت دیجیتال، این مشکلات را از بین ببرد یا حداقل کمرنگ کند.

بیمه: با قراردادهای هوشمند می‌شود نیاز به واسطه‌ها را در سیستم‌های سنتی بیمه از بین برد. پرداخت خودکار خسارت، دریافت حق بیمه و تمدید بیمه با قراردادهای هوشمند چیزی است که شرکت‌های بیمه اکنون روی آن کار می‌کنند و در ایالات‌متحده آزمایش‌های موفقی هم انجام شده است.

 بهترین پلتفرم‌های قرارداد هوشمند 

در سال‌های اخیر تعداد پلتفرم‌های قرداد هوشمند افزایش پیدا کرده است. اتریوم به عنوان اولین پلتفرم بلاکچین شناخته می‌شود که از قرارداد هوشمند استفاده کرده است. بعد از آن پلتفرم‌های دیگری هم از قرارداد هوشمند استفاده کردند که در ادامه به معرفی مهم‌ترین آن‌ها می‌پردازیم:

اتریوم: از آنجایی که اتریوم اولین پلتفرم قرارداد هوشمند است، بزرگترین سهم از بازار اپلیکیشن‌های غیر متمرکز را هم به خود اختصاص داده است و بیشترین مزیت استفاده برای dApp‌ها را دارد. 

پولکادات: اجرای فناوری پاراچین در شبکه پولکادات باعث شده تا این شبکه بتواند برنامه‌های کاربردی جدیدی را ارائه دهد. از طرف دیگر به کمک پاراچین‌های متصل به شبکه رله از قراردادهای هوشمند پشتیبانی می‌کند.

سولانا: تراکنش‌های سریع، مقیاس پذیر و ارزان از مهم‌ترین ویژگی‌های بلاکچین سولانا است. در حال حاضر این بلاکچین از قراردادهای هوشمند ساخته شده با زبان‌های برنامه نویسی C++، C و Rust پشتیبانی می‌کند.

کاردانو: هر چند هنوز امکان قرارداد هوشمند در این شبکه فعال نشده است اما پلتفرم کاردانو در تلاش برای اجرای قابلیت‌های قرارداد هوشمند از طریق به روزرسانی Goguen در سال جاری است.

برای ایجاد یک قرارداد هوشمند به چه چیزهایی نیاز داریم؟

به‌طور کلی، برای نوشتن کد قراردادهای هوشمند، علاوه بر یادگیری برنامه‌نویسی، باید روی موضوعات زیر متمرکز باشیم:

موضوع قرارداد و دسترسی

این برنامه باید به محصول یا خدمات تحت‌قرارداد دسترسی داشته باشد تا به‌طور خودکار آن‌ها را در فرایند عرضه یا خرید کنترل کند. مثلاً اگر قرارداد قرار است در صورت دریافت پول، فایلی را تحویل بدهد، باید به فایل دسترسی داشته باشد.

شرایط قرارداد

شرایط قرارداد هوشمند دنباله‌ای از عملیات است که در صورت رخ‌دادن شرایط، موجب اجرای قرارداد می‌شود. نوشتن صحیح این شرایط برای داشتن قرارداد هوشمندی سالم و دقیق بسیار مهم است.

اوراکل (Oracle)

اوراکل به منبعی گفته می‌شود که اطلاعات خارجی را به قرارداد می‌دهد تا پردازش شوند؛ مثلاً اگر قرارداد باید اطلاعات هواشناسی را بررسی کند، اوراکل می‌تواند یک وب‌سایت هواشناسی باشد که اطلاعات از آن گرفته می‌شود.

پلتفرم انحصاری

پلتفرم اتریوم در حال حاضر محبوب‌ترین پلتفرم برای اجرای قراردادهای هوشمند است و امتحان خود را پس داده است. به‌جز این، بلاکچین‌های زیاد دیگری مانند سولانا، کاردانو و اولنچ می‌توانند قرارداد هوشمند را میزبانی کنند.

کلاهبرداری از طریق قرارداد هوشمند

در پایان توجه داشته باشید که استفاده از قراردادهای هوشمند در هر حوزه‌ای مستلزم بررسی دقیق تمام جوانب و نیازهای آن کسب‌وکار است. به‌طور کلی نباید تصور کرد که چون این تکنولوژی امکان تقلب و کلاه‌برداری را از بین می‌برد، می‌تواند به سرعت وارد تمامی حوزه‌ها شود.

بنابراین توصیه می‌کنیم قبل از هر اقدامی برای استفاده از قراردادهای هوشمند در مورد مکانیسم‌های جلوگیری از کلاهبرداری نیز تحقیق کنید تا بتوانید از چالش‌های احتمالی جلوگیری کنید.

جمع بندی:

پتانسیل بازار قراردادهای هوشمند بسیار عالی است. قراردادهای هوشمند می‌توانند در واقع توافق نامه‌ها را در صنایع مختلف تغییر دهند. با این وجود قبل از رسیدن به نقطه‌ای که بتوانند بدون هیچ‌گونه نقصی کار بکنند، مدتی طول خواهد کشید و به توسعه بیشتری نیاز دارند. 

در حال حاضر و بصورت انبوه نمی‌توان فناوری قرارداد هوشمند را پیاده سازی کرد، زیرا در این مرحله آزمایشات بیشتری لازم دارد. در حال حاضر، قراردادهای هوشمند هنوز یک فناوری نوپا به حساب می‌آید و چالش‌های موجود در آن نیز بسیار زیاد است. همچنین باید موارد قانونی و نظارتی آن نیز حل شود.

سوالات متداول:

+قرارداد هوشمند چیست؟

قرارداد هوشمند برنامه کامپیوتری است که در صورت تحقق شرایطی خاص، بدون نیاز به واسطه متمرکز، به‌طور خودکار دستوراتی را اجرا می‌کند.

+کاربرد قرارداد هوشمند چیست؟

در هر فرایندی که بخواهیم نیاز به اعتمادکردن را از بین ببریم، این قراردادها می‌توانند کارآمد باشند. مثال: امور مالی (معامله یا وام)، بیمه، انتخابات بدون تقلب، املاک و مدیریت زنجیره تأمین.

+چرا قراردادهای هوشمند انقلابی هستند؟

جذابیت اصلی قرارداد هوشمند آنجاست که وقتی اجرا می‌شود، هیچ‌کس (حتی خودِ توسعه‌دهنده) هم نمی‌تواند مانع اجرای آن شود؛ مگر آنکه پیش از اجرا، فکر آن را کرده باشد.

+چرا قراردادهای هوشمندی قابل اعتماد هستند؟

قراردادهای هوشمند به گونه‌ای هستند که تنها در صورت اجرای پیش‌شرط‌های توافق شده اجرا می‌شوند و پس از آن قابل دستکاری نیستند.

+چه افرادی قراردادهای هوشمند را مینویسند؟

هر فردی قادر است یک قرارداد هوشمند بنویسد و آن را در شبکه مستقر کند. شما برای این کار نیاز به دانش برنامه نویسی سالیدیتی و مقدار کافی اتر برای اجرای قرارداد خود دارد.

+هزینه استقرار یک قرارداد هوشمند در اتریوم چقدر است؟

در حال حاضر هزینه استقرار یک قرارداد هوشمند در بلاکچین اتریوم ۴۳۶ دلار است.

+چرا از زبان برنامه نویسی سالیدیتی برای قراردادهای هوشمند استفاده میشود؟

سالیدیتی قابلیت‌های مختلفی را برای اتریوم فراهم کرده و به افراد این امکان را می‌دهد تا از توکن‌های غیرقابل تعویض (NFT) در بلاکچین اتریوم استفاده کنند.

ارسال یک دیدگاه

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

اسکرول به بالا