۱۴۰۳/۲/۲۹
Search
Close this search box.

دائو DAO چیست؟ معرفی نحوه کار سازمان مستقل غیرمتمرکز

decentralized-autonomous-organization دائو dao

بسیاری از افراد دائو DAO را تحت عنوان سازمان‌هایی بدون روند سلسله مراتبی برای اداره و حاکمیت می‌شناسند. Dao که مخفف Decentralized Autonomous Organization به معنی سازمان مستقل غیرمتمرکز است، یک نهاد با محوریت مردمی است که مانند بیت کوین و دیگر ارزهای دیجیتال، هیچ هسته مرکزی مدیریتی ندارد. این سازمان‌ها به‌صورت کاملا خودمختار و شفاف هستند؛ بدین معنا که قوانین بنیادین آن بر اساس قراردادهای هوشمند و طبق توافقات صورت‌گرفته اجرایی می‌شود و در هر کجا، در هر رای و حتی در هر کد برنامه‌نویسی‌شده، به‌صورت عمومی قابل نظارت و اصلاح است.

آیا می‌توانید راهی را برای سازماندهی افراد با یکدیگر در سراسر جهان تصور کنید، بدون اینکه یکدیگر را بشناسید و قوانین را نیز خودتان تعیین کنید؟ برخی از کاربران امروزی اینترنت مشتاقانه منتظر راه‌اندازی سازمان‌های اجتماعی هستند و به دنبال پاسخی برای این هستند که چگونه می‌توانیم ارزش‌ها را در یک جامعه قابل اعتماد مبادله کنیم؟ دائوها این را امکان‌پذیر می‌کنند.

تا به امروز ما به شرکت‌هایی عادت کرده‌ایم که با وضعیت نظارت قانونی پشتیبانی می‌شوند، یک دائو ممکن است بدون آن کاملاً کار کند؛ زیرا می‌تواند به عنوان یک مشارکت عمومی ساختار یابد. امروزه امور مالی غیرمتمرکز که به عنوان DEFI شناخته می‌شود، به شدت مورد توجه قرار گرفته است که تشکیل سازمان خودگردان غیرمتمرکز را به دنبال داشته و از بین اصطلاحات ارز دیجیتال DAO توجه علاقه‌مندان به بلاکچین را به خود جلب کرده است. در حالی که طرفداران دائو ادعا میکنند که دائو ما را به سمت یک آینده غیرمتمرکز هدایت می‌کند، مهم است که بدانیم دائو چیست و چگونه کار می‌کند؟

نگاهی عمیق به مفهوم و کارکرد دائو

طبق تعریف ویکیپدیا، DAO سازمانی است که توسط قوانین رمزگذاری شده، به عنوان یک برنامه کامپیوتری شفاف نمایش داده می‌شود. این سازمان‌ها توسط اعضای آن اداره می‌شوند و هیچ نهاد مرکزی بر روی آنها مدیریت نمی‌کند؛ دلیل این موضوع هم این است که تمام قوانین، توسط کدها نوشته شده‌اند و به‌طور اتوماتیک اجرا می‌شوند. این موضوع درست مانند ارزهای رمزنگاری شده‌ای مانند بیت کوین و اتریوم است، که توسط بانک‌های مرکزی یا دولت‌ها اداره نمی‌شوند و کنترل و مدیریت آنها به‌عهده جامعه یا کامیونیتی آنهاست. 

DAO مخفف سازمان غیرمتمرکز خودمختار یا Decentralized autonomous organization است و توسط گروهی از افراد تشکیل می‌شود که تصمیم می‌گیرند از قوانین خاصی برای رسیدن به اهداف مشترک پیروی کنند. طبق تعریف، دائو موجودیتی است که به گونه‌ای طراحی شده تا بدون هیچ مرکز کنترل قابل اجرا باشد و کاملاً مستقل بماند. در عوض، از کمیته‌ای تشکیل شده است که موافقت کرده‌اند که قوانین خاصی را برای یک هدف مشترک رعایت کند.

این اعضای کمیته به طور جمعی مالک سازمان هستند و از طریق توکن بومی آنرا مدیریت می‌کنند. با این حال، چیزی که دائوها را از سایر سیستم‌ها متمایز می‌کند این است که این قوانین در الگوریتم‌هایی که بر اساس معیارهای خاصی کار می‌کنند، نوشته شده است. دائوها جهت غیر متمرکز سازی در بلاکچین از قراردادهای هوشمند استفاده می‌کنند.

dao

به طور خلاصه یک DAO معمولاً با پنج ویژگی تعریف می‌شود:

  • سازمان مسطح: یک دائو سلسله مراتبی ندارد و به جای رهبران یا مدیران، تصمیمات توسط ذینفعان یا اعضای آن اتخاذ می‌شود. اگرچه ممکن است حوزه‌های خاصی از تصمیم گیری به یک تیم اصلی یا منتخب واگذار شود.
  • شفافیت: یک DAO باید منبع باز باشد. هر کسی می‌تواند کد قرارداد هوشمند را بررسی کند یا تاریخچه تراکنش دائو را در بلاکچین مشاهده کند.
  • دسترسی آزاد: هر کسی که الزامات از پیش تعیین شده در قرارداد هوشمند، مانند داشتن توکن حاکمیتی را برآورده کند، می‌تواند عضو دائو باشد.
  • دموکراسی: پس از گذراندن مراحل رای گیری هیچ گروهی نمی‌تواند درخواستی را وتو کند.‌
  • تمرکززدایی: دائوها برای اجرا به قراردادهای هوشمند متکی هستند. البته گاهی اوقات، اعضای دائو ممکن است منابع انسانی و توسعه دهندگانی را برای رفع اشکالات یا به‌روزرسانی‌ها استخدام کنند.

تاریخچه شکل گیری دائو

دائو

بیتکوین به طور کلی به عنوان اولین دائوی کاملاً کاربردی در نظر گرفته می‌شود، زیرا قوانین از پیش برنامه ریزی شده دارد، به طور مستقل عمل می‌کند و از طریق یک پروتکل توافق هماهنگ می‌شود. مفهوم یک سازمان غیرمتمرکز خودمختار (DAO) برای اولین بار در سال ۲۰۱۵ توسط دن لریمر (Dan Larimer) بنیانگذار BitShares، Steemit و EOS ارائه شد. اما این روش حاکمیت پس از آن که ویتالیک بوترین، بنیانگذار اتریوم، نظریه آن را اصلاح کرد، مورد توجه جریان اصلی توسعه دهندگان  قرار گرفت.

در می ۲۰۱۶، استارت‌آپ آلمانی slock.it در حمایت از نسخه غیرمتمرکز Airbnb، نام خلاقانه “The DAO” را راه‌اندازی کرد. در یک کمپین تامین مالی بیش از ۱۵۰ میلیون دلار اتریوم را جذب کرد که موفقیت بزرگی بود. متأسفانه کدهایی که استفاده کردند مشکلات خاصی داشت. در ژوئن ۲۰۱۶، هکرها موفق شدند ۵۰ میلیون دلار اتریوم را از آن خارج کنند.

اگرچه هک ناشی از خطا در کد slock.it بود و نه در فناوری اصلی، اما اعتماد برخی افراد را هم به اتریوم و به طور کلی به دائوها تضعیف کرد. آنچه امروزه منجر به افزایش علاقه مجدد به DAO ها شده است انفجار مالی غیرمتمرکز (DeFi) در طول سال ۲۰۲۰ بود. در بخش‌های زیر نحوه عملکرد، فرآیند راه‌اندازی و برخی از سوالات رایج مرتبط با DAO را توضیح می‌دهند.

دائو چگونه در زنجیره بلوک کار می کند؟

قوانین یک DAO توسط یک تیم اصلی از اعضای کمیته ایجاد می‌شود و از طریق استفاده از قراردادهای هوشمند اجرا می‌شود. دائوها بر اساس قراردادهای هوشمند کار می‌کنند، که چارچوب اساسی عملکرد DAO را تشکیل می‌دهد. در واقع قراردادهای هوشمند طرح اولیه‌ای را ایجاد می‌کنند که دائو بر اساس آن عمل می‌کند. این قراردادهای هوشمند مسئول عملکرد DAO بدون نیاز به دخالت انسانی هستند. پس از نهایی شدن، این قراردادها بر روی بلاکچین منتشر می‌شوند. بنابراین آنها قابل مشاهده، بازرسی و تأیید عمومی هستند.

تیم اصلی اعضای سازمان برای ایجاد قرارداد هوشمند گرد هم می‌آیند و قراردادهای هوشمند را تایید می‌کنند که می‌توان آن را به صورت عمومی تغییر داد. در هر مرحله به هر عضو مجاز اجازه داده می‌شود تا درک کاملی از عملکرد پروتکل به دست آورد. هر عضو موجود یا بالقوه می‌تواند کد را بررسی کند و اطمینان حاصل کند که قرارداد هوشمند با اهداف دائو همسو باشد.

اجرای قراردادهای هوشمند به سازمان این امکان را می‌دهد که برای فعالیت به ورودی‌های انسانی متکی نباشد. تصمیمات به طور جمعی از طریق فرآیند رای گیری اتخاذ می‌شود و به طور خودکار توسط قرارداد هوشمند اجرا می‌شود. در اصل، یک DAO را نمی‌توان تغییر داد مگر اینکه اکثریت اعضا در مورد آن به اتفاق نظر برسند. به طور مشابه، از آنجایی که خزانه وجوه در یک DAO توسط قرارداد هوشمند محافظت می‌شود، هیچ طرفی نمی‌تواند بدون تایید اکثریت اعضا به دارایی‌ها دسترسی داشته باشد.

سازمان مستقل غیرمتمرکز

برای اینکه DAO به طور یکپارچه عمل کند، به بودجه نیاز دارد. بودجه عموماً با استفاده از روش صدور توکن جمع‌آوری می‌شود، که در آن پروتکل توکن‌ها را به فروش می‌گذارد. با تکمیل بودجه، DAO می‌تواند مستقر شود و ذینفعان دائو قوانین را تعیین می‌کنند. این قوانین و سوابق تراکنش‌ها با شفافیت کامل روی یک بلاکچین ذخیره می‌شوند. یکی از قابل توجه‌ترین جنبه‌های دائو این است که پس از نوشتن و پیاده‌سازی کدها، نمی‌توان آنها را تغییر داد و هیچ عضوی اختیار خاصی برای تغییر آن ندارد.

دائوها مشارکتی و دموکراتیک در نظر گرفته می‌شوند. به عبارت دیگر، اگر اکثریت اعضا از یک ایده حمایت کنند و درباره آن تصمیم گرفته می‌شود. برای هر تغییری باید ابتدا رای اعضا را جمع آوری شود و پس از رسیدن به اجماع، تغییرات خاصی در آن مورد ایجاد می‌شود. برای عضویت و به دست آوردن قدرت رای در یک DAO، کاربران معمولاً ملزم به داشتن توکن‌های حاکمیتی آن هستند. افرادی که توکن دریافت می‌کنند، بر اساس میزان دارایی‌هایشان، حق رای دارند.

اگر نیاز به تغییر باشد، عموماً از طریق یک پروپوزال پیشنهاد می‌شود. زمانی که پروپوزال آرای اکثر ذینفعان را جمع آوری کرد یا مجموعه‌ای از قوانین اجماع شبکه را رعایت می‌کند، تغییرات اعمال می‌شوند. علاوه بر این، قدرت رای اغلب بین اعضای آن بر اساس تعداد توکن‌هایی که هر عضو در اختیار دارد توزیع می‌شود. برای مثال، عضوی که دارای ۱۰۰ توکن بومی است ممکن است در مقایسه با عضوی که تنها ۵۰ توکن در اختیار دارد، دو برابر قدرت رای داشته باشد. اعتقاد پشت این نحوه توزیع حق رای این است که کاربرانی که سرمایه بیشتری را به یک DAO تخصیص داده‌اند، انگیزه بیشتری دارند تا با حسن نیت و رفتار دائو را حفظ کنند.

ایده DAOها چیست؟

تئوری اصلی Daoها این بود که قدرت را از مدیران و نهادهای متمرکز خارج کند و مستقیما در دستان یک سیستم با عملکرد خودکار قرار دهد؛ زیرا اگر مدیریت متمرکز باعث اشتباه شود و یا سوءمدیریت صورت بگیرد، باعث از بین رفتن سرمایه افراد می‌شود. 

کدهای دائوها کاملا شفاف و قابل بازبینی هستند و تمام عملکردهای آنها قابل رویت است. بنابراین کسی نمی‌تواند از طریق اختلاس یا مدیریت نادرست به سرمایه افراد لطمه‌ای وارد کند.

بنابراین اصلی‌ترین مشکلی که Daoها در پی حل کردن آن هستند، این است که نهادهای متمرکز تمام عملکردها را انجام می‌دهند و این موضوع می‌تواند صدمات جبران‌ناپذیری به سرمایه‌گذاران وارد کند. همچنین هیچ‌کدام از عملکردهای این نوع نهادها قابل رویت نیست و ما نمی‌دانیم که در پشت پرده چه اتفاقاتی در حال رخ دادن است. 

تفاوت دائو با سازمان های سنتی

سازمان خودگردان غیرمتمرکز

چیزی که کار یک DAO را از اکثر سازمان‌های سنتی متمایز می‌کند این است که یک DAO به شکل غیرمتمرکز عمل می‌کند. دائوها، بر خلاف سازمان‌های سنتی، سلسله مراتبی ندارند و بیشتر توسط مکانیسم‌های اقتصادی هدایت می‌شوند. هیچ قرارداد رسمی وجود ندارد که اعضای یک DAO را به هم پیوند دهد، در عوض همه اعضا یک هدف مشترک دارند که آنها را به قوانین اجماع وابسته نگه می‌دارد. از آنجایی که قوانین در یک برنامه غیر متمرکز منبع باز حاکم بر سازمان نوشته شده‌اند، شفاف هستند. در مقایسه با شرکت‌های سنتی، دائوها دارای یک سازمان دموکراتیک هستند.

  • برای اجرای هرگونه تغییر به جای اعمال تغییرات توسط یک مدیریت انحصاری همه اعضای یک DAO باید رای دهند.
  • حاکمیت دائوها بر اساس جامعه است، در حالی که حاکمیت شرکت‌های سنتی بیشتر بر اساس مدیران اجرایی، هیئت مدیره یا سهامداران عمده است.
  • عملیات دائوها کاملا شفاف و جهانی است، در حالی که عملیات شرکت‌های سنتی خصوصی است و فقط سازمان می‌داند که چه اتفاقی می‌افتد.

مزایای کلیدی DAO

دائوها امکان همکاری آسان و کارآمد را فراهم می‌کنند. مردم از سراسر جهان می‌توانند گرد هم آیند و به عنوان یک موجودیت واحد عمل کنند. دائوها عمدتاً بر اساس اهداف مشترک شکل می‌گیرند. افرادی با اهداف مشابه گرد هم می آیند و روی توکن‌های یک DAO سرمایه گذاری می‌کنند. این فرصتی که برای همکاری با افراد همفکر به دست می‌آورند به اعضای DAO قدرت می‌دهد.

عدم تمرکز

اصول اولیه طراحی DAO با هدف دستیابی به بالاترین سطح تمرکززدایی به معنای مشارکت جمعی جهت از بین بردن وابستگی به یک یا چند نفر است. به هر ذینفع و عضو اهمیت یکسانی داده می‌شود تا در تصمیمات اتخاذ شده نظر خود را داشته باشند. حداکثر درجه تمرکززدایی اساساً به معنای مشارکت تعداد زیادی از افراد در برنامه ریزی، ساخت استراتژی‌ها و انجام عملیات است. با این حال، دائوها کاملاً غیرمتمرکز نیستند؛ زیرا اعضایی که روی توکن‌های بیشتری سرمایه گذاری کنند، از امتیاز رای بیشتری برخوردارند. با وجود این، قدرت رای به خوبی توزیع شده است تا از انتقال قدرت به یک یا چند نفر جلوگیری کند.

مشارکت فعال

دائوها نهایتا غیرمتمرکز بودن مشارکت بیشتری را نسبت به اکثر سازمان‌های سنتی امکان‌پذیر می‌کنند. هنگامی که اعضای یک نهاد دارای حق رای منصفانه باشند، انگیزه و قدرت بیشتری برای مشارکت خواهند داشت. این همان چیزی است که ذینفعان را به استفاده از توکن‌های خود در جایی که به نفع سازمان است، تشویق می‌کند. آنها توکن‌های خود را برای رای دادن می‌سوزانند.

اطلاع رسانی شفاف

از آنجایی که DAO ها بر اساس نرم افزار منبع باز ساخته شده‌اند، آرایی که روی بلاکچین ثبت می‌شود به صورت عمومی قابل مشاهده است. از آنجایی که تصمیم اتخاذ شده توسط هر رای دهنده و عضو قابل مشاهده است، این احساس مسئولیت را برای اعضا ایجاد می‌کند تا به بهترین شکل عمل کنند. بنابراین، رای دهندگان سعی می‌کنند به گونه‌ای عمل کنند که به نفع شهرت آنها باشد و در عین حال از هر اقدامی علیه جامعه جلوگیری شود. به این معنی تصمیمات اتخاذ شده کاملاً اندیشیده شده است و شامل محاسبات دقیق از سوی رأی دهندگان خواهد بود.

فعالیت گروهی

سازمان‌های خودمختار غیرمتمرکز دائو مشارکت اجتماعی زیادی دارند و به افراد از سراسر جهان امکان می‌دهد با یکدیگر ارتباط برقرار کنند تا روی اهداف مشترکی کار کنند. تنها چیز لازم برای ورود به آن اتصال به اینترنت و توکن‌های حاکمیتی است. از آنجایی که فرآیند تصمیم‌گیری به گروهی از مقامات یا اتاق هیئت مدیره محدود نمی‌شود، هر عضو می‌تواند کمک کند که زمینه بیشتری برای تحولات نوآورانه بوجود آید و در نتیجه بهره‌وری افزایش یابد.

دایو

۱. تصمیم گیری در مورد ساختار سازمان

در حالی که DAO مزایای قابل توجهی دارد، ممکن است برای هر نوع پروژه‌ای ایده‌آل نباشد. قبل از ایجاد یک DAO، بسیار مهم است که نیازهای خود را قبل از شروع کار درک کنید و تعیین کنید که آیا دائو راه حلی برای رفع این نیازها هست یا خیر. دانستن اهداف و چشم انداز کوتاه مدت و بلند مدت به شما کمک می‌کند تا ساختار سازمان خود را تعیین کنید. مهمترین عامل ارزش‌یابی قبل از راه اندازی دائو این است که آیا کسب و کار شما به معنای واقعی از ایجاد یک سازمان خودگردان غیرمتمرکز سود می‌برد یا خیر.

۲. تصمیم گیری در مورد نوع DAO

طیف وسیعی از سازمان‌های خودگردان غیرمتمرکز وجود دارد و ترجیح یک نوع خاص بر دیگری کاملاً به نیازها و اهداف خاص کسب و کار شما بستگی دارد. دائوهای پروتکلی، دائوهای سرمایه‌گذاری ریسک‌پذیر، دائوهای رسانه‌ای، دائوهای سرگرمی و دائوهای خیریه برخی از انواع آن هستند که می‌توان اشاره کرد.

۳. تخصیص توکن

پس از اینکه مشخص شد که قصد دارید به چه هدفی برسید و تعیین نوع دائو که می‌خواهید بسازید، باید به تخصیص توکن DAO به شیوه‌ای استراتژیک فکر کنید. توکن‌های DAO برای پاداش و ایجاد انگیزه به کار می‌روند و رأی دادن در جهت منافع سازمان را تشویق می‌کنند.

از آنجایی که توکن‌ها دلیل اصلی احساس مشارکت کاربران در موفقیت شرکت هستند، باید راه‌هایی را برای استفاده از توکن‌ها در جهت اهداف سازمان تعریف کنید که درنهایت منجر به موفقیت کسب و کار شما شود. تصمیم شما باید منعکس کننده چشم انداز بلند مدت و نوع رابطه با اعضا باشد.

۴. تعیین عرضه، تخصیص و پاداش توکن

هنگام تعیین عرضه توکن، بسیار مهم است که نقطه مناسب را پیدا کنید تا توکن‌های شما با حداکثر پتانسیل معامله شوند. با این حال، کل فرآیند تخصیص و عرضه به اهداف و جامعه خاص شما بستگی دارد. نکته‌ای که باید به خاطر داشته باشید این است که اگر توکن‌های شما  تعداد مناسبی داشته باشند، شانس بیشتری برای معامله دارند. نکته مهم بعدی این است که بین پاداش دادن به جامعه خود و در عین حال اطمینان از اینکه خزانه داری شما سرمایه کافی را دارد، تعادل برقرار کنید.

۵. ساخت DAO

پس از انجام تمام مراحل ذکر شده، نوبت به ساخت DAO می‌رسد. دو راه برای انجام آن وجود دارد؛ شما می‌توانید سیستم خود را بسازید یا از قالب‌ها و ابزارهای راه‌اندازی DAO برای کارکردهای مختلف، مانند تنظیم چارچوب قانونی، ایجاد نام برای دائو و تصمیم‌گیری درباره تیم‌ها و اعضای موسس استفاده کنید. برخی از ابزارهای اتریوم که ارزش استفاده برای ایجاد ساختار DAO را دارند عبارتند از Colony، Syndicate، Aragon، DAOstack و Orca Protocol.

ایجاد DAO شامل مراحل زیر است:

  • ●      تنظیم DAO
  • راه‌اندازی ابزار خزانه‌داری برای مدیریت توکن‌ها
  • جمع‌آوری سرمایه
  • عملیات در مقیاس خزانه

۶. خزانه داری DAO

مدیریت وجوه دائو که برای سرمایه گذاری‌های استراتژیک و هزینه‌های عملیاتی استفاده می‌شود، ضروری است. به همین دلیل باید خزانه دائو را به عنوان گام بعدی پس از عرضه و تخصیص توکن ایجاد کنید، به گونه‌ای که از تصمیم گیری یک طرفه در مورد هزینه کردن وجوه جلوگیری شود. هنگامی که گزینه خزانه داری مناسب را ایجاد کنید، می‌توانید از وجوه خود محافظت و در صورت نیاز آنها را توزیع کنید. برای اطمینان از این امر می‌توانید از ابزارهای مدیریت خزانه مانند Multis، Superfluid، Coinshift، Parcel و غیره استفاده کنید.

۷. ایجاد یک جامعه

در نهایت، پس از آنکه DAO مستقر و راه اندازی شد، باید یک جامعه موفق بسازید. این انجمن است که در مورد دائو شما تصمیم می‌گیرد. ابزارهای مختلفی وجود دارد که می‌توان از آنها برای ارتباط جامعه DAO استفاده کرد از جمله Twitter، Discord، Medium، Mirror، Telegram و ابزارهای دیگر.

آیا دائوها می توانند در آینده دنیای واقعی نقش داشته باشد؟

دائو

از نظر تئوری، مفهوم DAO از چندین جنبه شبیه به رویکرد تمرکززدایی ایده‌آل عمل می‌کند. این قطعاً نحوه عملکرد دنیای ارزهای دیجیتال را متحول کرده است، اما سودمندی آن برای شرکت‌ها در دنیای واقعی دچار کمبود است. در سازمان‌های واقعی، هوش مصنوعی نمی‌تواند به طور کامل جایگزین مدیران انسانی شود. در حالی که هوش مصنوعی به عنوان پشتیبانی تکمیلی مفید است، اما از درک شهودی و برداشتن گام‌هایی برای حل بسیاری از مشکلات عاجز است.

به عنوان مثال، در صورت اختلال در عملیات در یک واحد تولیدی، یک قرارداد هوشمند ممکن است نتواند زمان ایده‌آل برای از سرگیری سفارشات را تعیین کند. یک مدیر انسانی ممکن است بتواند چالش‌های کوچک و بزرگ‌تر را در نظر بگیرد و تصمیم درست را با کارایی بیشتری اتخاذ کند. علاوه بر این، در حالی که می‌توان به هوش مصنوعی در حل مسائل تراکنش‌ها اعتماد کرد، نیاز به نیروی انسانی است که بتواند اعتماد سازمان‌ها و جوامع را ایجاد و حفظ کند.

بنابراین، به جرات می‌توان گفت که با وجود ویژگی‌ها و کاربردهای چشمگیر، DAO ها از کارکرد در دنیای واقعی فاصله زیادی دارند. DAO ها به گام‌های بزرگ‌تری در دنیای فناوری نیاز دارند و باید توسعه قابل توجهی را پشت سر بگذارند تا بتوانیم آنها را در مقیاس بزرگ بکار گیریم.

نمونه‌هایی از دائوهای موفق

  • DAOhaus: یک پلتفرم بدون نیاز به کد برنامه‌نویسی است، که شما را قادر به توسعه یک پلتفرم DAO می‌کند. اگر شما هم به دنبال ساختن یک دائو و چشم‌انداز پر جنب‌وجوش این عرصه هستید، حتما به این پلتفرم سری بزنید.
  • MakerDAO: اگر شما هم علاقه‌مند به مشارکت در پروتکلی که اولین استیبل کوین غیرمتمرکز یعنی DAI را معرفی کرده است هستید، می‌توانید با رای خود در حاکمیت و تغییرات پروتکل میکر سهیم باشید.
  • RaidGuild: این پلتفرم یک دائوی خدمات‌محور است که از شبکه MetaCartel برگرفته شده است و عمیقا در دنیای وب ۳ جا افتاده است. شما هم اگر به‌دنبال به‌نمایش گذاشتن توانایی‌های خود در زمینه‌های برنامه‌نویسی، بازاریابی یا طراحی هستید، می‌توانید از این دائو استفاده کنید.
  • Proof of Humanity: این یک پلتفرم ضدحمله سیبل (Sybil Attack) است (حمله سیبل در شبکه‌های بلاک‌چینی، به حمله‌ای گفته می‌شود که در آن نودهایی با هویت جعلی قصد ایجاد اختلال در روند الگوریتم‌ اجماع را دارند) و در میان افرادی که توسط Kleros تاییدیه اجتماعی شده‌اند، توکن‌های (Universal Basic Income (UBI را توزیع می‌کند، تا شبکه‌ای از افراد اعتبارسنجی‌شده را در شبکه خود به‌صورت On-Chain داشته باشد. 
  • Opolis: این پلتفرم یک تعاونی اشتغال دیجیتال عضومحور است که مزایا و خدمات مشترکی را به اعضای مستقل خود ارائه می‌دهد. اگر شما به تحولات و شکل آتی مشاغل علاقه دارید، می‌توانید اطلاعات تکمیلی را از اینجا دریافت کنید.
  • Rocket: این دائو یک اکوسیستم استارتاپی است که Startupها، سرمایه‌گذاران و افراد حرفه‌ای را با یکدیگر متصل می‌کند و به آنها کمک می‌کند تا با استفاده از استیبل کوین DAI یا دلار فیات جذب سرمایه کنند. 
  • Mirror: این یک پلتفرم انتشار محتوای غیرمتمرکز است. تولیدکنندگان محتوا می‌توانند مطالب خود درباره NFTها یا توکن‌های بی‌همتای خود را در این پلتفرم قرار دهند و به کاربران بفروشند.

جمع‌بندی:

Daoها قراردادهای هوشمندی هستند که تمام قوانین و مقررات در کدهای آنها تعریف می‌شود و هر تغییری در آنها، باید به رای گذاشته شود. زمانی که کامیونیتی دائو با اکثریت رای به اجماع رسیدند، تغییرات در کدها اعمال می‌شود و آن سازمان مستفل غیرمتمرکز، تمام عملکردها را به‌صورت خودکار انجام می‌دهد. این نهادها دارای مزایایی چون شفافیت، دموکراسی، عدم تمرکز و اتوماتیک بودن هستند و معایب آنها نیز عدم قانون‌گذاری، ریسک‌های اشتباه بودن کدها، هک، سوءاستفاده از آسیب‌پذیری‌ها است.

در این مقاله به پاسخ این سوال پرداختیم که DAO چیست و سپس به تاریخچه، ایده پشت این سازمان‌های غیرمتمرکز، نحوه کارکرد، ویژگی‌ها، کاربردها،‌ انواع دائوها، نحوه استفاده از سازمان‌های خودمختار غیرمتمرکز، مزایا و معایب و چند نمونه از نهادهای موفق پرداختیم. 

سوالات متداول:

دائوها که به آنها سازمان‌های مستقل غیرمتمرکز گفته می‌شود، قراردادهای هوشمندی هستند که تمام قوانین و عملکردهای آنها توسط کامیونیتی یا جامعه آنها تعیین می‌شود و به‌صورت خودکار آنها را اجرا می‌کنند.

کاربرد این سازمان‌ها بسیار وسیع است؛ از آنها می‌توان برای آزمایش سیستم‌های حاکمیتی مختلف، متوجه شدن نظرات کاربران درباره یک تصمیم یا آپدیت خاص، سرمایه‌گذاری سنگین گروهی بر روی پروژه‌های مختلف، جمع‌آوری سرمایه در استخرها و تصمیم‌گیری برای نحوه توزیع آن، خرید گروهی NFTهای گران‌قیمت و غیره استفاده کرد.

نهادهای مستقل غیرمتمرکز انواع مختلفی دارند، که کاربرد و اهداف هر کدام متفاوت است؛ انواع این سازمان‌ها شامل دائوهای پروتکل‌های بازارساز خودکار، Daoهای اعطایی، دائوهای اجتماعی، Daoهای جمع‌آوری کننده دارایی‌ها، دائوهای سرمایه‌گذاری، DAOهای رسانه‌ای، دائوهای شبکه‌های اجتماعی و Daoهای سرگرمی هستند.

سازمان‌های خودگردان غیرمتمرکز را می‌توانید از سایت DaoList پیدا کنید.

ارسال یک دیدگاه

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

اسکرول به بالا